Astronauta wraca na Ziemię po 127-letniej misji. W wyniku relatywizmu czasowego, misja dla niego trwała tylko 10 lat. Na Ziemi przeżywa szok kulturowy, widząc społeczeństwo utopijne, wolne od wojen, przemocy a nawet wypadków.  Ludzie ulegli przemianie, przechodząc procedurę zwaną betryzacją, która neutrlizuje wszystkie przejawy agresji. Zarówno on jak i pozostali powracający astronauci, są wyalienowani, odrzuceni i poddani presji społecznej. Astronauta poślubia tutejszą dziewczynę i zaczyna postrzegać świat jej oczami. Staje przed wyborem pomiędzy miłością, spokojnym i cichym życiem oraz opuszczeniem Ziemi, mając nadzieję,
że gdy powróci za kilka stuleci, ziemskie społeczeństwo będzie dla niego bardziej przyjazne.

Powrót z Gwiazd

Powróciłem z gwiazd
Zacny człowiek, nie bohater
Względność czasu drwi ze mnie
Ziemia to już nie mój swiat
Zrównoważone społeczeństwo nie potrzebuje bohaterów

Nikt - Nikt - Nikt nie patrzy w gorejące gwiazdy
Nikt- Nikt - Nikt nie dotyka migotliwego nieba

Z odległych pustych światów w pustkę samotności
Lepszy człowiek zabija człowieka w człowieku
Nie mogą mnie betryzować, wciąż mogę zabić

Chromosfera Arktura Szybuje karuzelą ognia
Morzem pyłu, planetoidą kończystą
Z miłości we wstyd, ze wstydu w zatracenie
O dobre niebiosa czarne i niebieskie - czy ona jest moją Gwiazdą?

Ucieczka od miłości - zakochaniem
Namiętność jest agresją, pocałunek strachem

Podążam za konstelacjami
By odnaleźć dom
Wspinam się na szczyty gór
By odnaleźć dom
Gwiezdna miłość ma miejsce na Ziemi